ලියන්නට ඕනෑ වූ විට
කුරුලන්ගේ සංවාද
මාවුලෙක් සැරෙන්
තටු ගසා නික්ම යයි
පින්තාරු කරන්නට ඕනෑ වූ විට
පාට සේදුණු ඒ මල|
සුළං පහරක් ඇවිදින්
නටුවෙන්ම සිද දමා යයි
හගින්නට ඕනෑ වූ විට
ඔබ නොඑන බව හිතට
ඔබ අසුරු සැනෙන් විත්
පපුතුරේ මුව හොවයි
බලාපොරොත්තු කන්දක
පාදමේ සිටගෙන ඔබ
පොරොන්දු සක්ක ගලවා
හදවත සසල කරවයි
දඩුවම් කිරීමද ආදරය
යන්නටම ඕනෑ වූ විටත්
ඔබේ එක් කොටසක්
මා ළගින් තබා නික්මෙයි
