බරිම තැනකදි
දරා ගන්නට
නොහැකි විටකදි
සදු හඩාගෙන
ගියා හෙමිහිට
සැමිය වූ තම
හිරු සොයා...."
බලන් හිමියණි සිදුවු විපතක්
ඇසක් මෙන් අපි රැක්ක දරුවෙක්
පුංචි කාළෙදි වගෙ නොවෙයි දැන්
නරක ඇසුරම තමයි ඔහු දැන්
ඇත්ත සදු ඔබ කියන කාරණ
මාත් හොදහැටි බැලුව ඔය ගැන
අනිත් උන් වගෙ නොවෙයි දැන් නම්
නරක් වෙල අපෙ පෘතුවි හොදටම
මන්ද හිමියනි මෙයට කාරණ
රැක්ක අපි හැම රැකය දහවල
බලා ඉන්නට බෑ තවත් මට
හද පැලී මා මියෙයි ළගදිම
ඉන්න සොදුරිය ඉවසා දරාගෙන
මොන සැපද අපි නුදුනෙ ඔහු හට
සුපිරිසිදු ඔක්සිජන් පමණද
ජලය පිරිසිදු දුන්න ඔහු හට
ඉතින් දැන් අපි කුමක් කරමුද
නැතිද තරවටු කළේ ඔහු හට
දුන්නෙ දඩුවම් ඔබට නොකියම
අකුණු සැර සහ නියං එක්කම
ඔසොන් අපෙ හෙදම සෙන්පති
දෙනව ආරක්ෂාව හොදටම
ඉද හිටල මා යවන දැඩි රැස්
පවා පෙරළයි යවන්නේ ඔහු
ඒ තරම් ආදරෙයි පෘතුවිට
රැයේ මා දුන් සදේ සිසිලස
දිවා කල ඔබ දුන්න උණුහුම
කිව්වෙ නෑ හිමියණි ඔබට මම
ඕසොන්ටත් කරළ කරදර
අමුතු විදිහේ වායු අවි ගෙන
කවුද කිව්වේ නුබට ඒ ගැන
නැහැ එවන්නේ හසුන් පත්වත්
නුඹට මෙන් මට ඉදල හිටවත්
මොනව වූවත් කොහොම බැන්නත්
ආදරෙයි මට පෘතුවි තාමත්
ඒ....ත් හිමියණි
සනසගන්නද කොම හිත මම
ඉද හිටල එන රොකට්ටුවකින්
නිශ්
No comments:
Post a Comment