කොළතැන්නට යාම

ඒ මා කුඩා කාලයේ කිව නොහැකිය. තරමක් දැණුම් තේරුම් අවදියේ පසුවන් කාලයෙහි පටන් හැකි පමණනින් ලොකු වැඩ කිරීමේ ආශාවෙන් මා පෙළෙන්නට විණි. අම්මා ගමේ අසල්වැසි ගැමි ගැහැණුන් හා පිරිමින් සමඟ දර ගෙන ඒමට කන්දට යන දිනයන්හී ඇය සමඟ පිටුපසින් යාමේ පුරුද්දක් මට ඇතිව තිබිණි. ගොවි ගම්මානයේ බොහෝ නිවෙස්වල ඉවුම් පිහුම් සිදුවූයේ දර ලිපෙහි බැවින් කන්ද තරණය කොට දර ගෙන ඒම එකල ගම්මුන්ගේ පුරුද්දක් බවට පත්ව තිබිණ. දර ගෙන ඒම සඳහා යන විසල් ටර්පන්ටයින් ගස් ඇති කඳු වැටිය බොලොක් එක යැයි ඔවුන් නම් කර තිබුණි. කොළතැන්නේ බොලොක් එකට යන ගමනේදී වැට බැද්ද පිහිල්ල පසු කර ලී ඒදණ්ඩකින් එගොඩ විය යුතුය. අපි පෝළිමට එකා පසු පස ඇදෙන්නෙමු. කොළතැන්නේ පාසල් වත්ත දකිනවාත් සමඟම මා නළියන්නට දගලන්නෙ එහි ඇති සෙල්ලම් පිටිය නිසාවෙණි. ඒ වන විටත් එම පාසලෙහි ළමුන් ගණන 6ට හෝ හතකට සීමාවන්නට ඇත. පාසලෙන් පසු ඇරබෙන්නේ කන්ද තරණයයි. මෙතෙක් වේලා කඩා කෑ පේර වෙණුවට ඉදුණු බෙරිත් ආලංගා වැලුත් අත මායිමේ ඵල දරාගෙන සිටින කඳුවැටියෙහි ඇරඹුමයි.. ආලංගාවක් කඩා අත්දෙකින් අල්ලා දණිස් අතර හිරකොට චපස් ගා පලා ගන්නා මම එක පළුවක්ම කට අසලට ලන්කොට කන්නේ මෙලොව ඇති අවසාන ආලංගා ගෙඩිය එය මෙණි. ගෙඩි කිහිපයක් සාක්කුවට ලාගන්නේ ගෙදර ගොස් අක්කලා සමඟ සීනිද දමා දියකර බොන්නටය. බොලොක් එකෙහි මැදට යන පිරිස ගස යට ඇවිදිමින් වේලී වැටුණු දර එකතු කර මිටි බඳියි. මමද මට උසුලාගෙන යාමට හැකි තරමේ මිටියක් බැදගනිමි. ඉන් පසු බිම වාඩිව විඩාහරින පිරිස දර මිටි හිස තබාගෙන පහළට බසින්නට පටන් ගනී. මාගේ දරමිටිය පරණ තුවායක් ඔතා හදන ලද ජටාවක හිස මත තැබූ පසු අම්මා මාගේ හිස මත තබයි. මමද පිරිස හරි මැදින් අම්මාට ඉස්සරහින් පහළට බසින්නට පටන් ගනිමි. කොළ තැන්න පාසල පෙනෙන මානයේ මාගේ කකුල් නළියන්නට ගනී. ඒ නැවත එහි සෙල්ලම් පිටියට යාමට ඇති වුවමනාවයි. එය තේරුම් ගන්නා අම්මා එතැන විඩා හරින්නට දරමිටිය බිම අතහරියි. මා සෙල්ලම් කොට එන තෙක් සිටින ඇය. යළි ඇගේ දරමිටිය හිසට ගෙන මාගේ දරමිටියද ගෙන ඉණෙහි රුවාගනී. වෙහෙසව ගමන් ගන්නා මා ඉත්තෑවුන් හළාගිය කූරුත් කුරුළු පිහාටුත් අහුළමින් පහලටඈ පසුපසින් නිවෙස වෙත පා නගයි.